^{Foto: Dzieci kochają misie}

Każdy dorosły był kiedyś dzieckiem i cieszył się niezmiernie, gdy dostał jakiegoś nowego misia. Nie musiał mieć ich nawet wiele, wystarczyło, że posiadał jednego, ale takiego naprawdę jedynego w swoim rodzaju, do którego można się przytulać, nadawać imię, karmić, nawet kąpać, czy też brać na spacer, być dla niego mamusią. Bawić się z nim w szkołę, w lekarza czy w kucharkę. Pełno rzeczy dziecko może zrobić z pluszowym misiem, których nie zrobi z żadną inną zabawką. Nawet żywy piesek, choć przyjaciel człowieka, nie spełni wszystkich oczekiwań dziecka. Nie zawsze będzie miał ochotę na zabawę, nie będzie też „próbował” jego potraw, no i może też zacząć szczekać, gdy dziecko zacznie je dusić, bo tak bardzo będzie chciało je mocno ukochać, a przez co samo zacznie płakać i zniechęcić się do zabawy. Dorośli również nie zawsze mają czas dla swoich pociech, więc włączają im bajkę dla świętego spokoju. Jeśli jednak dziecko posiada swojego kochanego misia, z którym robi dosłownie wszystko, uznaje się to za metodę niezwykle wychowawczą. Bo mimo iż misio taki jest nieżywy, to i tak jest bardzo dobrym sposobem na to, by przekonać dziecko do wykonywania pewnych nielubianych czynności. Na przykład, jeśli posadzimy malucha na nocniczku i zacznie nam się wyrywać, krzyczeć i drzeć się wniebogłosy, warto postawić obok niego jego ulubionego misia i powiedzieć: „Zobacz, misiu jest smutny, że ty tak grymasisz. Zobacz, jaki on jest spokojny – on nie krzyczy tak mocno, jak ty, jak robi siusiu. Spróbuj go naśladować”. Jest szansa, że to podziała. Niekoniecznie, ale może się udać. Tak samo z jedzeniem czy ubieraniem się.

Marta Akuszewska

Powrót