^{Foto: Świat bez ojca}

„Gdzie się podziałeś, tato” to tytuł artykułu z Gościa Niedzielnego. Jest on bardzo na czasie, ponieważ temat ojcostwa jest zawsze odpowiedni. Wszędzie tam, gdzie są dzieci i rodzice, powinno się mówić na ten temat.

Czytamy tam:

„Ten dzień przypada na 24 marca. Dużo się ostatnio mówi o wirusie ptasiej grypy. Ale nikt nie wspomina o tym, że do Polski dotarła inna straszliwa epidemia: rodzina bez ojca (...) Chłopcy w Polsce często nigdy nie stają się prawdziwymi mężczyznami. Przekraczają trzydziestkę, czterdziestkę, pięćdziesiątkę ... I nic. Pozostają dużymi chłopcami. Nie traktują na serio swojej roli ojca, coraz częściej są zagubieni albo nawet zniewieściali.

Męski duch poważnie dzisiaj choruje. Oznaki tej choroby to rezygnacja z odpowiedzialnego przywództwa i zanik ducha walki, zdolnego chronić i żywić własne dzieci”.

Z badań, które przeprowadzono w Anglii wynika, ze dzieci tam spędzają 3 –4 godziny dziennie korzystając z Internetu, zaś z ojcami spędzają średnio 7 minut – ale w ciągu tygodnia.

Ojcowie nie zdają sobie sprawy z tego, jak bardzo krzywdzą swoje dzieci pozostawiając je samym sobie, wycofując się z ich życia. Syn, który czuje się opuszczony przez ojca, często odreagowuje agresją, natomiast córki opuszczone przez ojców wcześnie zaczynają kontakty seksualne, ponieważ na siłę szukają męskiej akceptacji.

Prawie 90 procent prostytutek i kryminalistów nie miało dobrych relacji z ojcem. Amerykańscy naukowcy odkryli też, że osoby dorastające bez ojca częściej chorują: nie tylko na choroby psychiczne ale i nawet na serce czy cukrzycę. To samo dotyczy dzieci niedojrzałych ojców, którzy co prawda mieszkają ze swoimi dziećmi, ale nie nawiązują z nimi bliskich więzi i nie poświęcają im swojej uwagi.

Z badań wynika też, ze jeżeli dziecko ma dobry kontakt z ojcem przez pierwsze 5 lat swojego życia, będzie o wiele bardziej śmiałe, będzie łatwiej potrafiło się dostosować sytuacji w szkole, na uniwersytecie a potem w dorosłym życiu.

Powrót